صحنه از قطب

قمر ها

هرمز دارای سه حلقه باریک در اطراف استوای خود می‌باشد. این حلقه‌ها بسیار کم‌نورتر از حلقه های کیوانی می‌باشند. به نظر می‌آید حلقه‌های هرمز عمدتا از ذرات ریز غبار ساخته شده باشند. حلقه اصلی درحدود ۳۰ کیلومتر ضخامت و بیش‌تر از ۶۴۰۰ کیلومتر عرض دارد. مدار امالیتا درون حلقه قرار می‌گیرد.

دانشمندان دانشگاه مریلند و مؤسسهٔ ماکس‌پلانک، راز دیرین علت بی‌هنجاری‌های حلقه‌های نازک هرمز را دریافته‌اند. در پژوهش منتشر شده در نسخهٔ ۱۲ اردیبهشت مجلهٔ نیچر (Nature)، دانشمندان گسترش اندک بیرونی‌ترین حلقه به خارج از مدار تبه، یکی از اقمار مشتری، را گزارش دادند و دیگر دانشمندان انحراف‌هایی را در مدل پذیرفته شده شکل گیری حلقه‌ها مشاهده کردند؛ بنا بر این مدل، از برهمکنش سایه و نور خورشید بر روی ذرات غبار، حلقه‌ها تشکیل می‌شوند. داگلاس هامیلتون، استاد ستاره‌شناسی دانشگاه مریلند گفت: "معلوم می‌شود که محدودهٔ افزایش حلقهٔ بیرونی و دیگر رفتارهای عجیب در حلقه‌های هرمز در هالهٔ ابهامند." "همچنان که حلقه‌ها به دور سیاره می‌چرخند، ذرات غبار داخل حلقه‌ها هنگام گذر از میان سایهٔ سیاره به طور متناوب بارگیری و تخلیه بار می‌شوند. میدان مغناطیسی قوی سیاره بر این تغییرات منظم بارهای الکتریکی ذرات غبار اثر می‌گذارد. در نتیجه ذرات کوچک غبار به خارج از مرز بیرونی حلقهٔ مورد نظر سوق داده می‌شوند و حتی ذرات بسیار کوچک میل مداری یا جهت مداری خود را نسبت به سیاره تغییر می‌دهند." هامیلتون و هارالد کروگر، دستیار نویسندهٔ آلمانی برای اولین بار اطلاعات برخوردی جدید در مورد اندازهٔ ذرات غبار و سرعتشان و جهت‌های مداری آن‌ها را که فضاپیمای گالیله در طول سفرش از حلقه‌های مشتری در سال ۱۳۸۲-۱۳۸۱ دریافت کرده بود، مطالعه کردند. کروگر مجموعه اطلاعات جدید را بررسی کرد و هامیلتون مدل‌های رایانه‌ای دقیقی را ایجاد کرد که با غبار و اطلاعات تصویری روی حلقه‌های هرمز هماهنگ بود و خروج از مرکز مشاهده شده را توضیح می‌داد. کروگر گفت: "با مدل خود می‌توانیم تمام ساختارهای ضروری حلقه غباری مشاهده شده را توضیح دهیم." بر طبق نظر هامیلتون، سازوکارهای مشخص شده در این مدل، حلقه‌های هر سیاره‌ای در هر سامانهٔ ستاره‌ای را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ولی این اثرات ممکن است بدین گونه که در مشتری است، آشکار نشود. هامیلتون گفت: "ذرات یخی در حلقه‌های معروف کیوان خیلی بزرگ‌تر و سنگین‌تر از آن هستند که به طور قابل ملاحظه‌ای با این روند شکل گیرند، به همین دلیل بی‌هنجاری‌های مشابه در آن‌جا مشاهده نمی‌شود." "یافته‌های ما بر طبق اثرات سایه ممکن است جنبه‌هایی از شکل گیری سیاره‌ای را روشن کند. زیرا ذرات غبار باردار باید به صورت توده‌های بزرگ‌تر ترکیب شوند، تا این که در نهایت سیارات و ماه‌ها شکل گیرند." غباری که حلقه‌های کم رنگ هرمز را تشکیل می‌دهد، در زمانی که ذرات باقی مانده در فضا به صورت ماه‌های داخلی کوچک به ترتیب از نزدیک‌ترین تا دورترین: آدراستیا، متیس، آمالتیا و تبه فروپاشی کردند، شکل گرفتند.

این غبار به صورت یک حلقهٔ اصلی، یک هالهٔ میانی و دو حلقهٔ کم رنگ‌تر با فاصلهٔ بیشتر مرتب شده است. حلقه‌ها بیشتر در مدارهای این چهار ماه محدود شده‌اند. ولی برجستگی اندک و آشکار گسترش غبار به سوی خارج از مدار تبه تا این زمان دانشمندان را شگفت زده کرده است.

دانشمند ایتالیایی گالیله اولین کسی بود که اقمار مشتری را کشف کرد. نخستین بار گالیله چهار تا از بزرگ‌ترین قمرهای سیاره را در سال ۹۸۹ هجری خورشیدی مشاهده کرد. در۱۶ آذر ۱۳۷۴، فضاپیمای گالیله متعلق به ناسا به مشتری رسید و اولین مدار از ۳۵ مدار دور سیاره را آغاز کرد. در بیشتر از هفت سال، این فضاپیما ۱۴۰۰۰ تصویر از هرمز و ماه‌ها و حلقه‌های آن گرفت. در ۳۰ شهریور ۱۳۸۲ فضاپیمای گالیله در یک فرود قابل کنترل قرار داده شد تا ماموریت خود را با سقوط در جو هرمز خاتمه دهد. علاوه بر ابزارهای عکسبرداری، فضاپیما یک آشکارساز غبار بسیار حساس حمل می‌کرد که هزاران برخورد از ذرات غبار مسیرش به سوی حلقهٔ هرمز در سال ۸۲-۱۳۸۱ را ثبت کرد. یکی از کشف‌های جدید فضاپیمای گالیله گسترش تبه بود.

قمر ها

هرمز حداقل دارای ۶۳ ماه است که ۱۶ ماه آن قطری بیش از ۱۰ کیلومتر دارند. چهار ماه از بزرگترین ماه‌های هرمز به ترتیب فاصله از این سیاره عبارتند از: آیو، اروپا، گانیمد و کالیستو. این چهار ماهک را قمرهای گالیله ای می‌نامند زیرا ستاره‌شناس ایتالیایی گالیلهآنها را در سال ۱۶۱۰ به وسیله اولین تلسکوپ کشف کرد. آیو دارای آتشفشانهای فعال بسیاری می‌باشد. هر فوران گازی آن دارای گوگرد می‌باشد. رنگ زرد نارنجی سطح آیو احتمالا از مقدار بسیار زیاد گوگرد جامد که در سطح سیاره انباشته شده می‌باشد. اروپا کوچکترین ماه گالیله‌ای می‌باشد با قطری برابر با ۳ هزار و ۱۳۰ کیلومتر. اروپا دارای سطحی از یخ صاف و ترک خورده می‌باشد.

بزرگترین ماه گالیله‌ای گانیمد با قطری برابر با ۵۲۶۸ کیلومتر است. گانیمد بزرگتر از سیاره تیر می‌باشد. کالیستو با قطری برابر با ۴۸۰۶ کیلومتر اندکی کوچکتر از تیر می‌باشد. به نظر می‌آید کالیستو و گانیمند از یخ و اندکی مواد سنگی ساخته شده باشند. هر دوماهک دارای دهانه‌های بسیاری می‌باشند. بقیه ماهکهای مشتری بسیار کوجکتر از ماهکهای گالیله‌ای هستند. امالیتا و هیمالایا دو ماهک بزرگ بعدی می‌باشند. امالیتا به شکل سیب زمینی می‌باشد با قطری برابر با ۲۶۲ کیلومتر. قطر هیمالیا برابر با ۱۷۰ کیلومتر می‌باشد. بیشتر ماههای باقیمانده مشتری با تلسکوپ‌های بزرگ زمینی کشف شده‌اند. دانشمندان متیس و اداریستا را در سال ۱۹۷۹ با مطالعه عکسهائی که فضاپیمای ویجر گرفته بود کشف کردند.

عبد غدیر مبارک

سال 2012 تمام دنیا خاموش می شود/ توفان خورشیدی در راه است

ناسا در هشداری اعلام کرد که یک توفان خورشیدی که در سال 2012 به زمین می رسد موجب خواهد شد که برق تمام دنیا خاموش شود.

در هشدار ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است که میلیونها نفر در سال 2012 بدون برق و در نتیجه بدون غذا و دارو خواهند ماند و تمام یخچالها، تلفنهای همراه و ماهواره ها خاموش می شوند.

از ماه دسامبر فعالیت خورشید به آهستگی روبه افزایش می رود. نیروی مغناطیسی این ستاره هر 11 سال یکبار به نقطه ای می رسد که در آن پیک پدیده های فورانهای خورشیدی و پرتاب تاجهای خورشیدی بزرگ مشاهده می شود. این پدیده ها منجر به آزاد شدن میزان زیادی انرژی و تشعشعات می شود. این فورانها می تواند به زمین نیز برسد و منجر به ایجاد توفانهای ژئومغناطیسی زمین شود.

اتمسفر زمین می تواند از این برخوردها خود را مصون نگه دارد اما خسارات جدی را بر روی ساختارهای اجتماعی و اقتصادی روی زمین وارد می کند.

ستاره شناسان این پدیده ها را از سال 1859 رصد کرده اند. در آن زمان یک توفان ژئومغناطیسی ویژه در خطوط تلگراف اروپا و آمریکا اختلال ایجاد کرد. در ماه می 1921 توفان دیگری بسیاری از خطوط برق و تلفن را در دو سر اقیانوس اطلس خارج از استفاده کرد. 

در گزارش 132 صفحه ای ناسا و آکادمی ملی علوم آمده است: "انرژی برق کلید فناوری جامعه مدرن امروزی است و تمام زیرساختها و سرویسها به آن وابسته هستند. اگر توفان سال 1859 امروز اتفاق بیفتد به طور حتم خسارتهای اجتماعی و اقتصادی وسیعی برجای خواهد گذاشت."

براساس گزارش نیوساینتیست، در سال 1989 شش میلیون نفر در کبک کانادا به مدت 9 ساعت به سبب یک توفان ژئومغناطیسی که 10 برابر ضعیف تر از توفان سال 1921 بود بدون برق ماندند. اگر حادثه ای مشابه آنچه که در سال 1921 رخ داد تکرار شود تعداد افراد بدون برق به 130 میلیون نفر افزایش خواهد یافت و تکرار حادثه ای مشابه سال 1859 که بسیار قویتر از توفان 1921 بود دو هزار میلیارد دلار خسارت وارد خواهد کرد.

به گفته دانشمندان ناسا، پیک بعدی این توفانهای خورشیدی بین سالهای 2012 و 2013 خواهد بود که جامعه علمی هنوز بر سر شدت فعالیت خورشید در این دوره جدید به توافق نرسیده اند. 

عید قربان مبارک

قطب و زیبایش

یک تصویر زیبا دیگه ازقطب

تصویر فوق العاده از قطب

تصاویر زیبا از قطب

یک پنگوئن امپراتورجوان که زیستگاه اصلی اش در قطب جنوب است، به تازگی در نیوزیلند دیده شده است.

یک پنگوئن امپراتورجوان که زیستگاه اصلی اش در قطب جنوب است، به تازگی در نیوزیلند دیده شده است.

 

پنگوئن قطب جنوب سر از نیوزیلند در آورد

مشاهده پنگوئن های امپراتوردر نیوزیلند اتفاقی بسیار نادر است. در مورد قبلی ۴۴ سال پیش مشاهده چنین پنگوئنی در نیوزیلند گزارش شده بود.

 

کریستین ویلتون، یکی از ساکنان محلی که با سگش برای پیاده روی به ساحل رفته بود نخستین بار این پنگوئن را دید. او در این مورد می گوید: “من یک چیز سفید براقی را دیدم که آنجا ایستاده بود. اول فکر کردم خیالاتی شدم”.

مسئولان محلی حفاظت از محیط زیست می گویند از اینکه یک پنگوئن توانسته سر از نیوزیلند در بیاورد متعجب اند.

آنها حدس می زنند که ممکن است این پنگوئن جوان راه را گم کرده باشد.

پیتر سیمپسون، از مسئولان محلی حفاظت از محیط زیست می گوید: “دیدن یک پنگوئن در ساحل کاپیتی حیرت انگیز است”.

این مسافر قطب جنوب، بازدیدکنندگان بسیاری را به ساحل کاپیتی در نیوزیلند کشانده است.

مسئولان محلی از مردم خواسته اند که مزاحم این پنگوئن نشوند و حتما سگ هایشان را با قلاده همراهی کنند.

کارشناسان می گویند این پرنده جوان حدود ۱۰ ماه سن دارد و قدش ۸۰ سانتی متر است.

پنگوئن های امپراتور بلندقد ترین گونه در میان پنگوئن ها هستند که تا ۱۲۲ سانتی متر قد می کشند و وزنشان به بیش از ۳۴ کیلوگرم می رسد.

کالین میسکلی، کارشناس پنگوئن ها در موزه ملی نیوزیلند معتقد است که این پنگوئن احتمالا طی زمستان گذشته قطب جنوب به دنیا آمده باشد.

او می گوید احتمالا این پنگوئن در جستجوی ماهی بوده که از مسیر خود خارج می شود و به اشتباه از نیوزیلند سر در می آورد.

این کارشناس می افزاید که معمولا این پنگوئن ها در میان یخ ها اقامت می کنند، اما این پنگوئن جوان از مسیر خود خارج شده و پس از یک سفر طولانی به سمت شمال به نیوزیلند رسیده است.

پنگوئن و قطب جنوب

برخورد شهاب سنگ غول پیکر به زمین شبیه سازی شد

گروهی از زمین شناسان آلمانی و آمریکایی توانستند تاثیرات برخورد یک شهاب سنگ غول پیکر به زمین را در یک مدل رایانه ای شبیه سازی کنند. 

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان پرینستون و دانشگاه "لودویگ- مکسی میلیان" در مونیخ با تهیه یک مدل رایانه ای توانستند گسترش زمین لرزه حاصل از برخورد شهاب سنگ غول پیکر Chicxulub به زمین در 65 میلیون سال قبل را شبیه سازی کنند.

این تحقیقات با هدف بررسی سطح ویرانی زمین در صورت برخورد با یک شهاب سنگ عظیم انجام شد. این مدل رایانه ای شکل بیضوی از زمین را با ویژگیهای سطحی و عمقی اقیانوسها شبیه سازی کرده است.

در حقیقت در 65 میلیون سال قبل شهاب سنگ غول پیکری به زمین برخورد و در Chicxulub مکزیک یک گودال بزرگ ایجاد کرد.

برپایه ارزیابیها، قدرت این شهاب سنگ دو میلیون برابر قدرت یک بمب هیدروژنی بوده و توانسته دایناسورهای سراسر دنیا را منقرض کند.

این محققان در این خصوص توضیح دادند: "پس از برخورد شهاب سنگ، امواج زمین لرزه ای همانند امواج آب پس از پرتاب یک سنگ، در تمام جهتها حرکت می کنند. در شرایط ایده آل، امواج در اطراف زمین حرکت می کنند و در هر نقطه ای از سیاره بر روی سطح یک تاثیر خاص به وجود می آورد. مدل ما نشان می دهد از آنجا که زمین بیضی شکل و سطح آن ناهمگن است، این امواج در مناطق مختلف با سرعتهای متفاوتی حرکت کرده و حتی بر روی ساختار داخلی زمین نیز اثر گذاشته اند."

براساس گزارش PhysOrg.com، این مدل همچنین توانسته است فرضیه ای را مورد بررسی قرار دهد که براساس آن برخورد Chicxulub به زمین توانسته منجر به بروز فورانهای آتشفشانی در Deccan Traps واقع در هند غربی شود که در اثر انتشار گازهای حاصل از این فورانها و در نتیجه کاهش پرتوهای خورشیدی تابیده به سطح زمین، دایناسورها منقرض شده اند.

این دانشمندان افزودند: "ما دریافتیم حداکثر جابجایی سطح زمین به دلیل زلزله های ناشی از برخورد شهاب سنگ که در گذشته 15 متر محاسبه شده بود باید به 3 تا 5 متر کاهش یابد.

تصاویر حمله به یک جوجه پنگوئن در مقابل چشمان پدر و مادرش

این تصاویر ناراحت کننده است و اگه حساس هستید از دیدن این خبر خوداری کنید

یک بچه فک زیبا

لایه اوزن بزگتر شده است

دانشمندان بتازگي اعلام كردند كه سوراخ لايه اوزون به حداكثر ميزان خود در سال رسيده و يك خلأ به بزرگي آمريكاي شمالي در اين لايه محافظ زمين ايجاد كرده است.

به گزارش گروه خواندنی های مشرق به نقل از ايسنا، سوراخ لايه اوزون در بالاي قطب جنوب ، تا 25 ميليون كيلومتر مربع گسترش يافته و با رسيدن به ميزان حداكثر سالانه خود در 14 سپتامبر 2011، به پنجمين ركورد در طول ركوردهاي ثبت شده از اندازه اين سوراخ تبديل شده است.

 

بزرگترين ميزان گسترش سوراخ لايه اوزون در سال 2006 به ثبت رسيد كه تا 27.5 ميليون كيلومتر مربع توسط ماهواره ناظر زمين «آئوراي» ناسا مشاهده شد.

سوراخ لايه اوزون در بالاي قطب جنوب ابتدا در اواخر دهه 1970 توسط اولين ماموريت ماهواره‌ POES براي اندازه‌گيري اين لايه محافظ توسط اداره ملي اقيانوسي و جوي كشف شد.

سوراخ لايه اوزون، در دهه 1980 بطور پيوسته به گسترش خود ادامه داد؛ اما از اوايل سال 2000 اين رشد آهسته‌تر شد؛ با اين حال محققان طي سالهاي اخير، شاهد تغييرات زيادي در اندازه آن هستند.

در سطح زمين، ماده اوزون به عنوان يك ماده آلاينده محسوب مي‌شود؛ اما در جو به يك لايه محافظ تبديل شده كه تابشهاي ماوراي بنفش خورشيد را به سوي فضا منعكس كرده و از زمين در برابر اين تابشها محافظت مي‌كند.

ممنوعيت استفاده از مواد شيميايي اکسيد کننده تخريب‌گر اوزون مانند کلروفلوئوروکربن‌ها به كاهش تخريب اين لايه محافظتي كمك كرده است؛ با اين حال اين مواد مخرب، هنوز در استراتوسفر وجود داشته و در طول زمان تجزيه مي‌شوند. به همين دليل به گفته دانشمندان، سالهاي پيش رو با بزرگتر شدن سوراخهاي لايه اوزون با زمستانهاي سردتر در قطب جنوب و بادهاي قطبي بالا همراه بوده كه از تركيب هواي سرشار از اوزون در خارج از مدار قطبي با هواي خالي از اوزون داخل اين منطقه جلوگيري مي‌كند.

چندي پيش محققان براي اولين بار توانستند يك فضاي خالي از اوزون را در بالاي قطب شمال شناسايي كنند كه از شباهت زيادي با همتاي خود در قطب جنوب برخوردار است.

ناسا قرار است در تاريخ 27 اكتبر ماهواره NPP خود را با يك سيستم نقشه‌برداري از اوزون (OMPS) به فضا پرتاب كند. حسگرهاي پيشرفته اين سيستم قرار است به اندازه‌گيري‌هاي دقيق‌تر از سوراخ اوزون همچنين چگونگي تغيير عمودي غلظت اوزون در جو زمين در مناطق قطبي بپردازد

کشف خرده سیاه ای دیگر

کشف خرده سیاه ای دیگر

اخترشناسان اعلام کردند که یک سیاره خرد به مداری غیر معمولی در فاصله 2 بیلیون مایلی زمین پیدا شده است. با استفاده از دوربین دیجیتال اسلوان ، اخترشناسان یک جرم کوچک دنباله دار مانند با نام 2006SQ372 را که احتمالا از جنس یخ و سنگ می باشد آشکار ساختند.با وجود این، مدار این جرم هرگز آنقدر به خورشید نزدیک نمی شود تا بتواند دنباله ای ایجاد کند.

اندرو بکر ، اخترشناس دانشگاه واشینگتن گفت:"تنها جرم شناخته شده با مدار قابل مقایسه ، سیاره کوتوله سدنا می باشد که در سال 2003 کشف شد.تیم بکر در واقع با استفاده از اسلوان برای مشاهده انفجارات ابر نواختری در بیلیون ها سال نوری برای اندازه گیری انبساط عالم استفاده می کرده است.تنها اجرامی که به اندازه کافی به ما نزدیک هستند و تغییرات آنها قابل توجه است ، در منظومه شمسی ما هستند.

 

 

SQ372 برای اولین بار در تصاویری که توسط اسلوان در سال 2006 گرفته شد ، کشف شد.تیم محققان سعی دارند علت ایجاد مداری غیر معمولی در این جرم را بدانند.ناثان کایب ، دانشجوی فارغ التحصیل از دانشگاه واشینگتن در این باره گفت:" این جرم می تواند مانند پلوتو شکل گرفته باشد ، سپس در اثر برخوردهای گرانشی با نپتون یا اورانوس به مکانی بسیار دور پرت شده باشد.هرچند ما تصور می کنیم SQ372 از لبه داخلی ابر اورت می آید.

حتی در دورترین نقطه ، SQ372 نسبت به ابر اورت 10 بار به خورشید نزدیکتر است.کایب گفت:"حضور یک ابر اورت داخلی از نظر تئوری ، سال هاست که پیش بینی شده اما SQ372 و شاید سدنا اولین اجرامی هستند که به نظر متعلق به آنجا می آیند.این بسیار هیجان انگیز است که ما در حال اثبات این پیش بینی ها هستیم"

همچنین بکر در ادامه گفت:" این جرم برای شناسایی توسط اسلوان به اندازه کافیدرخشان بود و در نزدیکی خورشید قرار داشته به طوری که پس از پیمایش چیزی کمتر از 1 درصد آسمان ، کشف می شود.یکی از اهداف ما یافتن منشا دنباله دارهاست که یکی از تماشایی ترین پدیده های آسمانی هستند و هدف مهم تر ما بازگشت به تاریخ اولیه منظومه شمسی است"

کهکشانهای کوتوله و ماده تاریک

کهکشانهای کوتوله و ماده تاریک

 تجمع ستاره هایی که در این واحد های ساختاری  شکل می گیرند، کهکشان ها را پدید می آورند . حتی با وجود اینکه در حدود 6/5 تمام مواد موجود در جهان را ماده ی تاریک تشکیل می دهد با این حال  دانشمندان شناخت بسیار کمی در مورد خواص میکروسکوپی این ماده دارند. Louis Strigari- از دانشگاه کالیفرنیا -  در این باره می گوید : با شناخت این جرم کهکشانی کمینه ، ما می توانیم درک بهتری از چگونگی رفتار ماده ی تاریک داشته با شیم ، واین آگاهی برای شناخت اینکه که چگونه جهان و زندگی که ما می شناسیم بوجود آمده است بسیار ضروری و لازم است.

ماده ی تاریک رشد ساختار ها را در جهان کنترل می کند.بدون این ماده کهکشان های مشابه کهکشان راه شیری ما بوجود نمی آمدند.دانشمندان می دانند که چگونه گرانش  ماده ی تاریک ماده ی معمولی را جذب می کند و موجب می شود که کهکشان ها تشکل شوند. آنها همچنین گمان می کنند که کهکشانهای کوچک در طی زمان با یکدیگر ادغام می شوند تا کهکشان های بزرگتری همچون کهکشان راه شیری ما را بوجود آورند.

 

کوچکترین کهکشان های شناخته شده ، کهکشان های کوتوله نام دارند و درخشندگی آنها  بسیار زیاد و در حدود 1000 تا 1 میلیون برابر درخشندگی خورشید می باشد. دست کم 22 عدد از این کهکشان های کوتوله شناخته شده اند که کهکشان راه شیری را دور می زنند. دانشمندان UCI ،18 عدد از آنها را با استفاده از داده های بدست آمده بوسیله ی تلسکوپ Keck در هاوایی و تلسکوپ Magellan  در شیلا ، با هدف محاسبه ی جرم آنها مورد بررسی قرار دادند. با تحلیل نور ستارگان در هر کهکشان ، انها مشخص کردند که ستارگان سریع چگونه حرکت می کنند. با استفاده از سرعت آنان ، آنها جرم هر کهکشان را محاسبه کردند.

محققین انتظار دارند این جرم ها تغییر کنند، درخشانترین کهکشان ها بیشترین وزن و کم نروترین کهکشان کمترین وزن را دارند. اما بطور شگفت آور تمامی کهکشان های کوتوله جرم مشابه ای در حدود 10 میلیون برابر جرم خورشید دارند.

Manoj Kaplinghat ، پروفسور دستیار ستاره شناسی و فیزیک و نویسنده در UCI ، این یافته ها را با استفاده از یک شبیه سازی ذهنی که در آن انسان ها نقش ماده ی تاریک را بازی می کنند ، توضیح می دهد.

 Kaplinghat می گوید : فرض کنید شما یک موجود بیگانه هستید که بر فراز زمین پرواز می کنید و محیط های شهری را از طریق میزان تراکم نور در شب تشخیص می دهید.  از درخشندگی نورها ، شما ممکن است گمان کنید که برای مثال بیشتر انسان ها در لس آنجلس زندگی می کنند تا مومبایی ، اما این وضعیت درست نیست.

وی گفت : آنچه ما کشف کرده ایم بسیار گسترده تر است و مشابه اینست که بگوییم  تمامی محیط های شهری ، حتی آنهایی که در شب بطور واضحی برای موجود بیگانه مرئی هستند ، جمعیتی در حدود 10 میلیون دارند.

از  آنجاییکه کهکشان های کوتوله بیشتر ماده ی تاریک هستند - نسبت ماده ی تایک نسبت به ماده ی معمولی به بزرگی 10000 به یک است – کشف کمترین جرم یک خاصیت بنیادی از ماده ی تاریک را آشکار می کند.

James Bullock نویسنده و مدیر مرکز UCI برای کیهان شناسی در این باره می گوید : ما هیجان زده شده ایم زیرا این کهکشانها واقعا نامرئی هستند ، اما شامل میزان چشمگیر و عظیمی از ماده ی تاریک هستند. این به ما کمک می کند تا ذراتی را که ماده ی تاریک را می سازند بهتر درک کنیم و این برخی چیزها را در مورد چگونگی شکل گیری کهکشان ها در جهان به ما یاد می دهد .

دانشمندان می گویند توده های ماده ی تاریک ممکن است وجود داشته باشند که شامل ستاره ها نشوند. تنها توده های  ماده ی تاریکی که آنها می توانند درحال حاضر  مستقیم آشکارسازی کنند آنهایی هستند که توسط ستارگان روشن می شوند

دانشمندان امیدوارند در مورد خواص میکروسکوپی ماده ی تاریک در زمانی که تصادم هادرون در سوئیس در اواخر امسال ایجاد می شود چیزهایی را یاد بگیرند. این دستگاه دو پرتو از هسته را در یک حلقه در جهت های مخالف شتاب می دهد و سپس بشدت آنها را باهم برخورد می دهد تا شرایط اولیه را دقیقا پیش از بیگ بنگ بازآفرینی کند. با انجام این کار دانشمندان امیدوارند ذرات ماده ی تاریک را در آزمایشگاه برای اولین بار خلق کنند.

کشف سردترین ستاره جهان

کشف سردترین ستاره جهان

اخترشناسان موفق به رصد سردترین ستاره در جهان شده اند که حرارت سطح آن برابر درجه حرارت یک روز داغ تابستانی بر روی زمین است.

درجه حرارت سطح این ستاره مشابه درجه حرارت یک روز داغ تابستانی در آریزونا یا سویل محاسبه شده است، درجه حرارتی که برای انسان آزاردهنده و مخرب نخواهد بود.

 

اخترشناسان این ستاره را سردترین جرمی می دانند که تاکنون در خارج از سامانه خورشیدی از آن تصویربرداری شده است.

 

این جرم، ستاره WD 0806-661 B ستاره ای بسیار کوچک است که ابعاد آن 6 تا 9 برابر سیاره مشتری است. "کوین لومان" اخترشناس و فیزیک اخترشناس دانشگاه پن استیت که این جرم کوچک را کشف کرده می گوید: این جرم ستاره ای بسیار کوچک است که درجه حرارت سطح آن به خنکی سطح زمین است.

 

این اخترشناس از تلسکوپ فضایی اسپیتزر برای رصد این ستاره استفاده کرد. وی در حدود 600 ستاره نزدیک به زمین را برای یافتن اجرامی که در مدار آنها در حرکتند را مورد بررسی قرار داد. دلیل استفاده از تلسکوپهای فروسرخ در این نوع از مطالعات این است که اجرام سرد در تصاویر این تلسکوپها آشکارا می درخشند.

 

این ستاره بسیار سرد در فاصله 63 میلیون سال نوری از زمین قرار داشته و در مدار کوتوله سفید متراکم و فرسوده ای در حرکت است. این ستاره خود یک کوتوله قهوه ای است و مانند دیگر ستاره ها از ابری از غبار و گازهای متراکم متولد شده است.

 

اما از آنجایی که نتوانسته جرم کافی را از ابرهای گازی به دست آورد واکنشهای گداخت هسته ای که منجر به درخشان شدن و روشن شدن ستاره های معمولی می شوند، در این ستاره جرقه نزده و روشن نشده اند.

 

بر اساس گزارش تلگراف، درجه حرارت سطح این ستاره در حدود 27 تا 80 درجه سانتی گراد است، درجه حرارتی که شاید برای بسیاری از انسانها خوشایند باشد.

 

فاصله این کوتوله قهوه ای تا خورشید 63 سال نوری است که در مقایسه با بسیاری از ستاره های دیگر در کهکشان راه شیری، فاصله بسیار کمی تا سامانه خورشیدی دارد.

عکس بی نظیر از کهکشان

عکس بی نظیر از کهکشان

چند تا کهکشان داریم؟

آقای اید چرچویل دانشمند اخترشناس در دانشگاه ویسکانسین – مادیسون می گوید: " ما هنوز تعداد دقیق کهکشان ها را نمی دانیم، اما می دانیم که بسیار زیاد هستند." در یک تصویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی هابل حدود 10 هزار کهکشان دیده می شود.

در کهکشان خود ما (کهکشان راه شیری) حدود 100 تا 300 میلیارد ستاره وجود دارد که از جمله آن فقط 6000 ستاره از زمین  با چشم غیرمسلح قابل دیدن می باشد. اما با پیشرفت تلسکوپ های ساخته شده، شمار کهکشان ها هم بیشتر می شود و می توانیم بهتر به گذشته های دور تر بنگریم.

آقای چرچویل می گوید: " برای شمردن همه آنها، باید بتوانید عمیقتر به فضا بنگرید تا ببینید که کهکشان ها چه زمانی تشکیل شده اند. ما تا کنون به آن حد نرسیده ایم. تعداد کهکشان ها به خوبی مشخص نشده، اما زمانی به این هدف خواهیم رسید."

اخترشناسان فکر می کنند که صدها میلیارد کهکشان در کائنات وجود دارد، اما شمار دقیق آن تا کنون مشخص نشده است . آیا لازم است اخترشناسان بدانند که چه تعداد کهکشان را می شناسیم؟

تخمین شمار موجود کهکشان ها در کائنات با شمردن اینکه چه تعداد کهکشان را می توانیم در یک منطقه کوچک از آسمان بنگریم، به دست می آید. سپس این تعداد را تعمیم می دهیم تا حدس بزنیم که چه تعداد کهکشان در کل آسمان وجود دارد.

در حال حاضر، صد ها میلیارد کهکشان توسط میدان بی نهایت عمیق تلسکوپ فضایی هابل در مدت یک سال شمرده شده است. هابل با نشانه گرفتن به یک قسمت کوچک آسمان برای چند ماه؛ یعنی یک نقطه کوچک کمتر از یک دهم یک میلیونم آسمان را جستجو می کند.

چرچویل می گوید: "شما به آسمان می نگرید و با خود می گویید که چه تعداد کهکشان را می توانم ببینم؟ بعد معلوم می شود که چقدر شمار آن زیاد است." شما تعدادی از کهکشان در یک قسمت کوچک آسمان (به اندازه یک سانتی متر مربع) را بشمارید و همه آسمان را با این قسمت کوچک ضرب کنید. در نتیجه می بینید که چقدر شمار کهکشان ها در آسمان زیاد است.

جوانترین سیاره جهان رصد شد

تصویری از ابتدایی ترین لحظات تولد یک سیاره

جوانترین سیاره جهان رصد شد

اخترشناسان موفق شدند تصاویری مستقیم از ابتدایی ترین لحظات متولد شدن یک سیاره را در فاصله 450 سال نوری از زمین به ثبت برسانند.

به گزارش راسخون به نقل از مهر، "آدام کراوس" اخترشناس موسسه نجوم دانشگاه هاوایی می گوید این ستاره به دور از حلقه غبار و گاز ستاره ای دو میلیون ساله در حال شکل گیری بوده و در حدود 450 سال نوری از زمین فاصله دارد.

بر اساس مدلهای شکل گیری سیاره ها، این سیاره به صورت تخمینی در حدود 50 هزار تا 100 هزار سال پیش آغاز به شکل گرفتن کرده است. سیاره LKCa15b جوانترین سیاره ای است که تا کنون رصد شده است و سیاره هایی که در گذشته رکورد این رتبه را داشتند پنج برابر مسن تر بوده اند.

اخترشناسان با استفاده از تلسکوپ کک واقع در "مائوناکی" هاوایی موفق به رصد این سیاره جوان شده اند. به گفته اخترشناسان این جرم در حال شکل گیری در بهترین زمان ممکن رصد شده است. رصد سیاره ها در زمان شکل گیری می تواند به دانشمندان در یافتن پاسخ سوالاتی از قبیل اینکه آیا سیاره ها در دوران جوانی ستاره ها به وجود می آیند و اینکه آیا در نزدیکی ستاره ها متولد می شوند، کمک کند.

 

سیاره ها پس از تکامل، مدار خود را تغییر می دهند از این رو یافتن پاسخ این سئوالات حین مطالعه بر روی سیاره های سالخورده بسیار دشوار است. دانشمندان تا کنون موفق به رصد چنین سیاره جوانی نشده بودند زیرا معمولا نور ستاره ای که سیاره در مدار آنها شکل می گیرد آنها را از دید خارج می کند.

بر اساس گزارش AP، اخترشناسان برای برطرف کردن این مشکل از دو شیوه مختلف استفاده کردند، در شیوه اول در شکل آینه های تلسکوپ برای زدودن نورهای مزاحم اتمسفر زمین تغییر شکل داده شد و در شیوه دوم فیلترهایی بر روی بیشترین بخشهای آینه تلسکوپ قرار داده شد. ترکیب این دو شیوه به اخترشناسان امکان داد تصویری با وضوح بالا را از لحظات متولد شدن این ستاره به ثبت برسانند.